วัยหวานกับ กนกพงศ์ สมสงพันธุ์


ภาพจากอินเตอร์เน็ต


ลงรถไฟสถานีพัทลุง  เห็นขุนเขาอกทะลุตระหง่านอยู่เบื้องหน้านึกในใจมันช่างเป็นเมืองที่ท้าทายอะไรเยี่ยงนี้

ผมเดินทางมาจากปัตตานีไปเยี่ยมพี่สาว  กำลังจะกลับนครศรีธรรมราช  แต่…เป้าหมายหนึ่งต้องแวะเมืองนี้เพื่อเยี่ยมเยียนเพื่อนผู้พิศวาสกลิ่นอักษรเช่นกัน…เขาชื่อ กนกพงศ์ สงสมพันธ์

ยามนั้นเขากำลังเรียนม.6 ร.ร.พัทลุง  ส่วนผม เรียนปีหนึ่งเทคนิคช่างไฟฟ้า ระดับปวส.  เรื่องสั้นที่เราได้รวมเล่มด้วยกันทำให้ผมคิดว่าเราต้องเจอะเจอกันบ้าง

นั่งสองแถวลงหน้าโรงเรียน  เดินไปที่ห้องอำนวยการ  อาจารย์ท่านต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี  แนะให้ผมเดินไปที่ห้องที่กนกพงศ์กำลังเรียนอยู่   มันเป็นชั่วโมงวิทยาศาสตร์

เด็กหนุ่มรูปร่างผอมสูง กางเกงขาสั้นสีกากี เดินยิ้มเผล่ออกมาทักทาย  พร้อมแนะนำผมให้อาจารย์ได้รู้จัก… “อีกสิบนาทีหมดคาบเรียนแล้ว”กนกพงศ์บอก “เลิกเรียนแล้วกลับบ้านพร้อมกัน”

บ้านพักของกนกพงศ์ เป็นบ้านสองชั้นสีเขียว  อยู่ไม่ห่างจากโรงเรียนมากนัก  เหมือนบ้านอยู่ในสวนประมาณนั้น  กนกพงศ์บอกว่า เป็นบ้านที่พ่อสร้างไว้ให้ลูกๆ มาพักเมื่อมาเรียนหนังสืออยู่ในเมือง

กนกพงศ์พักอยู่กับเพื่อนๆ อีกสองคน  แนะนำให้ผมได้รู้จัก  เสียดายผมจำชื่อไม่ได้เสียแล้ว  เขาพาเดินดูรอบๆ บริเวณบ้านซึ่งร่มรื่นไปด้วยพรรณไม้   ในบ้านเต็มไปด้วยตู้หนังสือ  ส่วนหลังบ้านเลอะเทอะไปด้วยคราบสี  เขาบอกว่าพื้นที่ตรงนี้เขาใช้เขียนป้ายโฆษณายามจัดกิจกรรมต่างๆ

“กิจกรรมทั่วไปที่พวกๆ จัด ผมเขียนป้าย”เขาบอก เขาพาผมเดินไปให้รู้จักที่ทำการกลุ่มนาครของเมืองพัทลุง  ที่นั่นผมได้เจอ พี่ประมวล มณีโรจน์  ตอนนั้นกำลังคร่ำเคร่งอยู่กับการจัดทำจุลสารของกลุ่มนาคร

“จุลสารของกลุ่มเป็นเอกสารโรเนียว ทำต้นแบบด้วยกระดาษไข  แจกจ่ายไปให้บรรดาสมาชิกทั่วภาคใต้” พี่ประมวลชี้แจง  เมื่อผมกลับบ้านที่นครศรีฯ ผมเคยได้รับเอกสารนี้หลายครั้ง  เสียดายจริงๆ ถ้ายังอยู่…มันจะเป็นสิ่งที่มีคุณค่ากับผมอย่างที่สุด

ผมลากนกพงศ์ในอีกสองวันต่อมา  ยังจดจำภาพต่างๆ ได้เลือนราง  แต่บางภาพก็แม่นยำ  โดยเฉพาะช่วงเช้าที่กนกพงศ์พาผมไปเล่นน้ำคลองข้างๆ บ้าน

เป็นเหตุการณ์ที่ทำให้ผมรู้ว่า กนกพงศ์ ชอบดนตรี คาราบาวมาก ๆ เขาเป็นคนที่เลียนเสียงพูดของแอ๊ด คาราบาวได้เหมือนที่สุด  ตอนนั้นไม่มีใครคิดว่า…แอ๊ด คาราบาว จะเป็นคนหนึ่งที่แต่งเพลงให้เขายามที่เขาเสียชีวิต

13 กุมภาพันธ์ 2555 เป็นวันที่ครบรอบการจากไปของเขาอีกรอบ  แม้ในยามที่เขาโด่งดังในวงการวรรณกรรม  ผมจะไม่ได้คลุกคลีคุ้นเคยกับเขาเท่าในวัยเด็กที่เริ่มเป็นหนุ่ม  แต่ความทรงจำเหล่านั้นก็ยังแนบแน่นไม่รู้คลาย

วันเวลาไม่เคยหวนกลับ  ทุกชีวิตล้วนเดินไปข้างหน้า  มีความมืดดำของโลกที่เราไม่รู้จักเป็นกับดัก  ทุกชีวิตต้องเจอ หากแต่ช้าหรือเร็วเท่านั้น  กนกพงศ์ เดินทางไปถึงก่อนใคร ๆ ในวัยเดียวกันอีกหลายคน  และเขาก็หลับสบายอยู่ที่นั่นชั่วนิจนิรันดร์

สหาย พันจอก
12/2/55

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: