ผ่าน



ผ่าน

๏ ผ่านคืนค่ำ รำพัน ในวันโศก
วิปโยค รอยแค้น อันแสนขื่น
ผ่านแม้ใจ ฤทัยช้ำ และกล้ำกลืน
ผ่านมายืน ยินดี ด้วยปรีดา

๏ น้ำตาหยด รดลง ที่ตรงไหน
ตรงซอกใจ ชาด้าน ที่กร้านกล้า
จะหมองหม่น มืดมัว จนตัวชา
จะฟันฝ่า ข้ามผ่าน ในวารวัน

๏ เก็บความขม ความขื่น ไม่ชื่นอก
เก็บเศษใจ สกปรก ขาดสีสัน
เก็บลงถัง เผาซาก กากเดนมัน
เก็บคืนวัน ก่อนเก่า เผาคู่เคียง

๏ ขอก้าวข้าม ความฝัน ที่บรรเจิด
พิลาศเลิศ พิไลสุด ประดุจเสียง
ทิพย์ดนตรี ลีลา มาร้อยเรียง
ส่งสำเนียง สนั่นสรวง กลางดวงแด

๏ เกิดรอยยิ้ม พิมพ์พักตร์ สลักล้ำ
ลืมรอยช้ำ ดำด่าง ในทางแย่
แต่ละรอย แต่ละเรื่อง ชำเลืองแล
มิใช่แพ้ ขอผ่าน ขี้คร้านจำ.๚

สหาย พันจอก
29/12/54
(เขียนให้น้องคนหนึ่ง ขอให้ผ่านไปได้ด้วยดี)

 

Advertisements

2 ความเห็น (+add yours?)

  1. มารน้อย/ดอกหญ้า
    ธ.ค. 30, 2011 @ 13:19:56

    ดีใจด้วยที่คุณลืมมันได้
    ก้าวต่อไปเดินหน้าอย่ามองหลัง
    ก็แค่รักที่มันไม่จีรัง
    แค่รักหลังไม่มีค่าสำหรับใคร

    ตอบกลับ

  2. มารน้อย/ดอกหญ้า
    ธ.ค. 30, 2011 @ 13:34:44

    คนอย่างฉันมันมันคนไร้สมอง
    ไม่ควรครองคู่ใจกับใครเขา
    รักที่ผ่านจึงไร้ค่าสำหรับเรา
    คือเรื่องเศร้าคู่ไม่ควรให้จดจำ

    ตอบกลับ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: