เราสองคน


เราสองคน

ภาพจากคอมพิวเตอร์

ทุกทุกเช้าเรามาเจอกัน
เธอนั่งลงตรงหน้าฉัน
พร้อมวางถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะ
นั่งลง แล้วเปิดเปลือกตาฉัน

ฉันสะดุ้งจากการหลับไหล
และสบตาเธอในทันที
ฉันรู้ว่าเธอขาดฉันไม่ได้
เพราะฉัน...
ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเธอไปแล้ว

เธอเกาะกุมมือของฉัน...เลื่อนให้ฉันชี้ไปมา
ถ่ายทอดความคิดฝันมาให้ฉันสารพัด
จากห้วงคิดของเธอโดยไม่มีการพูดคุย
แต่ฉันล่วงรู้เสมอว่าเธอ...ต้องการอะไร

เราสองคนสบตากันอยู่ตลอดเวลา
เป็นอย่างนั้น ทุกวัน...ทุกวัน
เป็นอย่างนั้น ตลอดเวลา...ตลอดเวลา
และเป็นเวลาที่ยาวนาน 

วันหนึ่ง...ฉันได้ยินเธอบ่น
"ทำไมฉันมองไม่ค่อยชัด"
"ดูเหมือนจะเบลอๆ ไป"
วันละหลายครั้ง...และ...หลายครั้ง

เช้าวันนี้...
วันนี้เรามาเจอกันอีกแล้ว
เธอนั่งตรงหน้าฉันพร้อมถ้วยกาแฟ
ยกมีอเปิดเปลือกตาฉันอย่างเร่งรีบ
เราได้เจอกันอีกแล้ว

เธอมองฉันผ่านแว่นตาใสกรอบสีดำ
ฉันงุนงงเล็กน้อยในความเปลี่ยนแปลง
แต่ก็หายสงสัย...เมื่อเธอหันไปพูดกับเพื่อนข้างๆว่า
"สายตาเริ่มยาวเพราะจ้องจอคอมพิวเตอร์นานเกินไป..!"

อืม...ฉันเข้าใจเธอแล้ว
เพราะดวงตาของฉัน
บางครั้ง...
มันสว่างจ้าเกินไปจริงๆ

สหาย พันจอก
3 มิ.ย.54


Advertisements

4 ความเห็น (+add yours?)

  1. มารน้อย
    มิ.ย. 03, 2011 @ 22:32:24

    สายตา ความรู้สึก และการกระทำ สามารถสัมผัสได้ด้วยความเข้าใจ โดยไม่จำเป็นต้องพูดคำใดๆทั้งสิ้น

    ตอบกลับ

  2. มารน้อย
    มิ.ย. 09, 2011 @ 13:00:25

    การรู้สึกตัวว่าใจต้องการอะไร หลายๆครั้งมันก็สายเกินไป

    ตอบกลับ

  3. มารน้อย
    มิ.ย. 17, 2011 @ 09:52:03

    ขอโทษที่รบกวน
    ฉันไม่ควรมารักคุณ..ใช่ไหม?
    ทั้งที่รู้ว่าคุณเองก็มีใคร
    แต่ไม่รู้ทำไมถึงเอาใจไปรักคุณ

    ตอบกลับ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: