กล่อม


กล่อม

มิบังอาจทวงถามความที่ซ่อน
มิบังอาจยอกย้อนไปเดินดัก
มิบังอาจคาดเดาเรื่องที่รัก
มิบังอาจทอถักสายแห่งใย

ได้แต่ร้อง เห่-เฮ เห่คำร้อย
ประดิษฐ์ ประดอยเรียงเพลงบรรเลงให้
ที่ทุกข์โศกวิโยคหวนรัญจวนใจ
จงหายไปกับราตรีที่มืดมน

ณ คืนหม่นดาวหมองร้องเพลงเหงา
ในเงื้อมเงาลองถามความสับสน
เพราะตัวฉันก็เป็นอีกหนึ่งคน
ยังเดินวนเวิ้งเวลามาครุ่นคิด

ยอมรับรู้กฎกรรมทำทุกอย่าง
ออกเดินทางด้วยเหตุพรหมลิขิต
นี่แหละหนอเรื่องราวของชีวิต
เพ่งพินิจตรองดูอยู่ทุกวัน

แม้วันนี้...เวิ้งฟ้านภากว้าง
มืด...หมองหมางทุกที่ปราศสีสัน
ฉันจะอยู่ได้ไหม อย่างไรกัน
แล้วเธอนั้นอยู่ได้ไหมอย่างไรดี

แอบเข้าใจในสิ่งที่เธอคิด
ว่าชีวิตเป็นไฉนอย่างไรนี่
จึงต้องตามค้นหาชั่วชีวี
แต่จะมีบ้างไหมที่ได้เจอ

ดาริกาสูญสิ้นไปหมดแล้ว
มีแต่แนวโคจรเห็นเสมอ
คราครั้งหนึ่งเคยพร่างพราว...เลิศเลอ
ดีไหมเธอก้าวให้เพลินเดินตามดาว

ฉันจะร้องบรรเลงบทเพลงป่า
ร่ายมนตราครื้นเครงรำเบงฉาว
แค่อยากร้องอยากเล่นเป็นบางคราว
ชีวิตไม่ยืนยาว นะ...แค่นี้.๚๛ 
Advertisements

1 ความเห็น (+add yours?)

  1. มารน้อย
    พ.ค. 17, 2011 @ 15:47:14

    รักที่ไม่ผูกพัน
    รักที่ดีต่อกัน
    รักที่ห่วงใย
    มีค่ามากมายในใจคน
    ไม่มีวันลืมเลือนได้…..

    ตอบกลับ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: