♥ ลูกแมว ลูกหมา และความรัก


“ฉันเหงา” หญิงสาวบอกกับเขา
ชายหนุ่มจ้องลึกลงไปในแววตาของเธอ…ดวงหน้าเธอสวยรูปไข่ผมดำยาวสลวยแต่ เสียดายที่แววตาของเธอแห้งผากไร้ประกายความสุข  เขาสงสารเธอ 

“ฉันอยากมีเพื่อนสักคน…เป็นหมาเป็นแมวก็ได้…ขอฉันซักตัวได้ไหม”หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า
“เอาสิ..”ชายหนุ่มบอก “ฉันมีเยอะ หลายตัว…เนี่ย…ลูกแมวก็เพิ่งออกลูกสามตัว” ชายหนุ่มชี้ไปที่ลูกแมวตัวเล็กๆ พวกมันกำลังเล่นกันอย่างสนุกสนาน….เจ้าตัวดำ วิ่งไล่กัดตัวลาย ตัวสีส้มลายเหมือนแมวกาฟิวไล่กัดหางแม่แมว แม่แมวคงรำคาญเลยเอาเท้าหน้าตะปบเข้าให้

“น่ารักจัง” หญิงสาวบอก “ฉันไม่เคยเห็นเลย…ฉันอยากได้ลูกแมวสีดำ ให้ฉันเอาไปเลี้ยงเถอะนะ”
“ได้สิ” ชายหนุ่มบอก เขาอุ้มลูกแมวเล็กๆ ตัวเท่าแขน อายุเดือนเศษส่งให้หญิงสาว แม้ว่าความรู้สึกของเขาจะเสียดาย แต่สำหรับเธอเขายินดี

ลูกแมวเล็กๆ สามตัวที่เคยอยู่เป็นเพื่อนเขาตอนนี้มันก็ต้องเหลือแค่สองตัว…แต่เขาก็ยินดีที่ได้มีส่วนช่วยให้หญิงสาวหายเหงา…

หล่อนหายไปนาน ชายหนุ่มคิดว่าป่านนี้หญิงสาวคงเพลิดเพลินกับลูกแมวสีดำและไม่เหงาแล้ว…จน กระทั่งวันหนึ่ง…หล่อนก็กลับมาหาเขาอีกครั้ง มาด้วยสีหน้าและแววตาที่หม่นหมองเหมือนเดิม..

“ฉันเหงาอีกแล้ว…”หล่อนร้องไห้สะอึกสะอื้น เสียงคร่ำครวญสีหน้าและแววตาเหมือนกับครั้งแรกทีชายหนุ่มได้เจอหล่อน..

“อ้าว..ทำไมหรือ…?” ชายหนุ่มสงสัย “เธอไม่มีแมวเป็นเพื่อนหรอกหรือ..แมวที่ฉันให้ไปนะ”

“ไม่หรอก…มันตายแล้ว”หญิงสาวตอบ และเสียงสะอื้นของเธอก็ยิ่งแรงขึ้น “มันโดนรถเหยียบตายไปนานแล้ว แต่ฉันไม่กล้ามาบอกเธอ”

“โอ…พระเจ้าช่วย โดนรถเหยียบตายเลยเหรอ…ฉันไม่อยากเชื่อเลย” ชายหนุ่มตกตะลึง
“ฉันขอโทษ ฉันผิดเอง พอฉันได้ลูกแมวไปแรกๆ ฉันก็ดูแลมันดี” หญิงสาวเล่าพร้อมกับร้องไห้ไปด้วย น้ำตาของเธอเริ่มไหลเอ่อมากขึ้น จนชายหนุ่มต้องไปหยิบผ้าเช็ดหน้ามาส่งให้ และกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน…

“อย่าร้องไห้ไปเลย…เช็ดน้ำตาเสียแล้วค่อยๆ เล่า ฉันอยากฟัง” ชายหนุ่มบอกและหญิงสาวเช็ดน้ำตาก่อนพูดต่อ

“ตอนแรกฉันก็ดูแลมันดี มันขี้เล่นร่าเริง มันทำให้ฉันหายเหงาอยู่หรอก แต่ต่อมาฉันรู้ว่าเพื่อนก็ทำให้หายเหงาได้ ฉันไปเที่ยวกับเพื่อน…แล้วก็กลับบ้านดึกๆบ่อยๆ”

“อืมม์” ชายหนุ่มพยักหน้า

“แต่ฉันลืมเอาอาหารให้ลูกแมว..สงสัยมันคงหิวกระมัง….ฉันกลับมาบ้านตอนดึก ฉันเห็นมันโดนรถเหยียบแบนแต๊ดแต๋..ฮือ…ๆ”

ชายหนุ่มรู้สึกสลดเศร้าในคำบอกเล่าของหล่อนเหลือเกิน…แต่เขาก็ยังไม่ถือ โทษแต่อย่างใด เขาคิดว่าบางครั้งคนเราก็ยังพลาดกันบ้าง…แม้ว่าเขาจะสงสารลูกแมวอยู่มากก็ ตามที…

“ตอนนี้ฉันไม่มีเพื่อน ฉันอยากได้ลูกหมาขอเอาไปเลี้ยงเป็นเพื่อนซักตัวนะ…ได้ไหม..? ” หญิงสาวพูดกับเขา น้ำเสียงและสายตาของหล่อนเต็มไปด้วยคำวิงวอน ประหนึ่งว่าถ้าเธอไม่ได้ในสิ่งที่ร้องขอ ชีวิตของเธอเหมือนจะด่าวดิ้นลง ณ บัดนั้น…

ชายหนุ่มตัดสินใจอุ้มลูกหมาขนปุกปุยที่เพิ่งหย่านมแม่ให้หญิงสาวไปตัวหนึ่ง ก่อนจะย้ำว่าขอให้เธอเลี้ยงมันให้ดี…

“อย่าลืมให้อาหารมันกินก่อน ถ้าจะออกไปไหน ๆ แล้วระวัง อย่าให้รถเหยียบมันอีก” เขาย้ำ

หญิงสาวรับลูกหมามาอุ้มอย่างลิงโลดใจ เธอหยุดร้องไห้แล้วก็สัญญากับชายหนุ่มว่าจะดูแลมันอย่างดีที่สุด…

นาน หลายเดือนทีเดียวที่ชายหนุ่มกับหญิงสาวไม่ได้เจอกัน เขาคิดว่าเขาน่าจะไปเยียมเยียนหล่อนบ้างแทนที่จะให้หญิงสาวมาหาเขาเพียงฝ่าย เดียว อีกหย่างเขาคิดถึงลูกหมาที่ให้หล่อนไว้ ป่านนี้มันคงโตมากแล้ว…

หญิงสาวต้อนรับเขาอย่างเสียไม่ได้ แต่กระนั้นชายหนุ่มก็แอบสังเกตุเห็นว่าสีหน้าของเธอมิได้รื่นเริงเหมือนที่เขาคาดคิด

“ฉันมาเยี่ยม…มาเยี่ยมเธอ และอยากมาดูลูกหมาที่ฉันให้ไว้ ป่านนี้มันคงโตมากแล้ว” ชายหนุ่มพูดพลางสอดส่ายสายตามองหา “ลูกหมา”ของเขา แต่ก็ไม่เจอ

“มันไปไหนหรือ” เขาถาม

“โอ..มันไม่ได้อยู่แถวนี้หรอกนะ” หญิงสาวหลบสายตาลงต่ำ… “ฉันคิดว่าฉันไม่มีความรู้ในการเลี้ยงหมานะ” หญิงสาวพูดตะกุกตะกัก

“อ้าว ทำไม…?” ชายหนุ่มสงสัย

“ตอนแรกๆ ฉันก็เลี้ยงมันนะ ให้อาหารมันกิน ฉันจะออกไปไหนฉันก็ขังมันไว้ในบ้าน กลัวโดนรถเหยียบเหมือนลูกแมวอีก แต่พอนานเข้าไม่รู้เป็นไง โตขึ้น มันก็เป็น…เป็นอย่างที่เธอเห็นน่ะ”

ชายหนุ่มมองไปนอกบ้านตามมือชี้ของหล่อน เขาเห็นหมาสอง-สามตัววิ่งเล่นกันอยู่ หนึ่งในนั้นเขาจำได้ว่าเป็นลูกหมาที่เขาเคยให้หญิงสาวไว้…มันโตขึ้น แต่ทว่าไม่มีร่องรอยของความน่ารักหลงเหลืออยู่แม้แต่นิดเดียว

มันเป็นหมาสีน้ำตาลขนร่วงเกือบจะหมดตัว…พูดง่ายๆ ว่ามันกำลังถูกขี้เรื้อนกินนั่นเอง…

“ทำไมเธอปล่อยให้เป็นอย่างนี้ ?” ชายหนุ่มพูดเกือบตะคอก… “ฉันอุตส่าห์ให้มานะทำไมปล่อยให้เป็นขี้เรื้อนอย่างนี้”

“ฉันคง….คงเลี้ยงหมาไม่เป็นนะ…หรือไม่ดวงฉันจะไม่ถูกกับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมพวกนี้” หล่อนอ้างแบบขอไปที

“ฉันชอบสัตว์เลี้ยง…แต่ฉันคงจะถนัดที่จะเลี้ยงพวกนกมากกว่า” หญิงสาวพูดแผ่วเบา “ฉันอยากเลี้ยงนกหงษ์หยกน่ะ เธอหาให้ฉันซักคู่ได้ไหม….?”

“โอ้ย…ไม่ได้หรอกจะนกหรือกาก็ไม่ได้ทั้งนั้น” ชายหนุ่มพูดตัดบท

“ทั้งลูกหมาลูกแมวที่ฉันให้เธอมาแต่ละครั้งมันเป็นตัวแทนความรักของฉัน นะ…ครั้งแรกเธอปล่อยให้ลูกแมวโดนรถเหยียบตาย ครั้งนี้เธอปล่อยให้ลูกหมาเป็นขี้เรื้อนแทนการพาไปหาหมอรักษา ถ้าฉันให้นกเธอมาเลี้ยงเธอมิปล่อยให้มันตายคากรงเหรอ..?”

“ไม่นะ ฉันถนัดที่จะเลี้ยงนก” หญิงสาวพยายามอธิบาย แต่ดูเหมือนชายหนุ่มจะไม่ฟังเสียแล้ว

“ไม่..ไม่ ฉันไม่เชื่อ เลี้ยงหมานี่ง่ายที่สุดแล้ว ง่ายกว่าเลี้ยงนกหลายเท่า เพียงแต่พามันไปฉีดวัคซีน ถ้ามันขนร่วงหรือจะเป็นขี้เรื้อนก็ซื้อยามาให้มันกินหรือพาไปหาหมอ แต่นี่เธอไม่ทำ เธอปล่อยมันตามยถากรรม อย่างเธอคงจะเลี้ยงสัตว์อะไรไม่ได้หรอก..ฉันขอหมาฉันคืนนะ”

ชายหนุ่ม เดินออกมาจากบ้านของหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก  และเมื่อเขาเรียกชื่อเจ้าหมาสีน้ำตาลที่ขนกำลังจะร่วงหมดตัว  มันก็เดินตามเขาไปอย่างง่ายดาย..

ชายหนุ่มจากไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมามองหญิงสาวแม้แต่เพียงนิด ตอนนี้หยาดน้ำใสๆ ไหลออกมาจากตาของหล่อนอีกแล้ว  ไม่รู้เหมือนกันว่าหล่อนร้องไห้ทำไม…เสียใจที่ไม่ได้เลี้ยงนกหงษ์ หยกตามที่บอก หรือว่าเป็นเพราะชายหนุ่มเอาหมาคืนกันแน่..

แต่มันก็แค่หมาขี้เรื้อนตัวหนึ่งเท่านั้น…เธอจะไปเสียดายทำไม…?

ผู้ชื่นชอบเรื่องนี้โปรดคลิกให้คะแนนที่นี่

3 ความเห็น (+add yours?)

  1. Anonymous
    ก.พ. 09, 2011 @ 22:07:57

    >ของบางอย่างมีค่าทางจิตใจสำหรับใครบางคนในทุกโอกาส แต่คนบางคนอยากได้ของบางอย่างในบางโอกาส ไม่ใช่ตลอดไป

    ตอบกลับ

  2. Anonymous
    ก.พ. 11, 2011 @ 12:29:13

    >ความรัก ความรู้สึก จิตวิญญาน ก่อนจะให้ใครอย่าคาดหวัง ว่า..เขาต้องการมันจริงจริง

    ตอบกลับ

  3. "สหาย พันจอก"
    ก.พ. 15, 2011 @ 12:34:00

    >ความรัก ความรู้สึก จิตวิญญาน ก่อนจะให้ใครอย่าคาดหวัง ว่า..เขาต้องการมันจริงจริง ♥—————————————————————————–♥ใครอ่ะ…?ไม่ยอมแสดงตัวเลยนะ..?

    ตอบกลับ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: