♥ กลอนสั้นจากเฟชบุ๊ค


ถ่ายโดย ดีเจ.นัฏ

ฟอร์เกต มี น็อท♥
๏ จดรำพึง จึงรำพัน วันก่อนพราก
ยิ่งลาจาก ยากลืมใจ ในวันเก่า
เคยมีเพียง เคียงหมายพิมพ์ ปริ่มใจเรา
ฝังใจเจ้า เฝ้าใจฝัน ไว้กันลืม.๚

http://www.facebook.com/?sk=messages&tid=10150092043762342#!/home.php?sk=group_147086828669019&view=permalink&id=172381906139511

ภาพจากอินเตอร์เน็ต

♥ ดอกท้อ
๏ อ่อนอกใจ ไหวหน่าย ระส่ายระส่ำ
ยินเสียงร่ำ คำเพรียก คำเรียกคำร่าย
ยิ่งเหนื่อยอ่อน สะท้อนฤทัย ทั้งใจทั้งกาย
ยังเวียนยังว่าย วกวน ต้องทนต้องท้อ

๏ เจ้าบุญปลูก ผูกพัน เคยมั่นเคยหมาย
มากลับกลาย จางเจือ ไม่เหลือไม่หลอ
ในรสรัก เคยเคียง ไม่เพียงไม่พอ
ที่เคยรอ ลืมหมด ไม่จดไม่จำ.๚๛

http://www.facebook.com/home.php?sk=group_147086828669019&view=permalink&id=173376976040004

บัวบาน
๏ เจ้ากลีบบัว แย้มบาน หวานสีสด
กำซาบรส รวยริน กลิ่นธรรมะ
บานแล้วโรย มองเห็น เป็นสัจจะ
คือสาระ แห่งชีวิต อนิจจัง.๚๛

http://www.facebook.com/photo.php?fbid=135600363146621&set=a.132352956804695.11300.100000899756560#!/permalink.php?story_fbid=141640712563826&id=100000899756560

กลบทถอยหลังเข้าคลอง

๏ ให้หวนโหย โรยรา รักที่หนัก
หนักที่รัก ราโรย โหยหวนให้
ช้ำรักคราว ร้าวรวด ให้ปวดใจ
ใจปวดให้ รวดร้าว คราวรักช้า.๚

http://www.facebook.com/meepor#!/home.php?sk=group_147086828669019&view=permalink&id=175081329202902http://www.facebook.com/meepor#!/home.php?sk=group_147086828669019&view=permalink&id=175081329202902

 

สาละ

ภาพโดย สมบัติ รักษายศ

เห็นสาละ บอกสาระ แห่งชีวิต
ให้พินิจ พิศมอง ที่ปองหมาย
กำเนิดธรรม กำเนิดคน กำเนิดกาย
พุทธองค์ ตรัสไว้ ได้สาระ.๚๛

 

http://www.facebook.com/profile.php?id=100000515686613#!/album.php?id=100001832648422&aid=25108

Advertisements

9 ความเห็น (+add yours?)

  1. มารน้อย
    ม.ค. 29, 2011 @ 09:47:17

    อย่าอ่อนอกอ่อนใจเช่นดอกท้อ
    มีวันรอสดชื่นและจ่มใส
    วันข้างหน้าหาได้อยู่เกินไกล
    อย่าหวั่นไหวเชื่อมั่นกันเท่านั้นพอ

    ตอบกลับ

  2. nidani
    ม.ค. 29, 2011 @ 16:45:44

    อย่าลิมฉันจดรำพึงจำเอาไว้
    สิ่งใดใดที่เคยร่วมสร้างสรรค์
    สิ่งดีดีมีมากผ่านพ้นคืนวัน
    เธอและฉันเรียกมันว่าสิ่งสวยงาม

    ตอบกลับ

  3. Suree Na Chiengmai
    ก.พ. 27, 2011 @ 18:36:53

    ขอคารวะ มามอบหมาย..สหาย พันจอก
    ที่ได้บอก แนวกลอนกล ด้นอักษร
    ขออนุญาต แกะร้อยคำ เป็นคำกลอน
    ให้ยอกย้อน ตามรอยบ้าง อย่างเป็นครู
    จะพยายาม ฝึกฝน จนเขียนได้
    ฝากไว้ให้ เป็นกวี ที่เลิศหรู
    คนรุ่นหลัง มาพบพานได้อ่านดู
    ไว้เคียงคู่ อยู่เป็นศิลป์ แผ่นดินไทย..

    ตอบกลับ

  4. เสาวรี
    มี.ค. 05, 2011 @ 14:11:57

    อดีต
    ริมหาดนี้เธอเคยนั่งฟังฉันเล่า
    นิทานเก่าเจ้าหญิงหยิ่งผยอง
    สายตาคมลึกเร้นเขม้นมอง
    คนจองหองเล่านิทานผ่านตัวเอง
    กาลครั้งหนึ่งนานนักหนา
    เบื้องบูรพามีมารมาข่มเหง
    มารยาตราเข่นฆ่าไม่กลัวเกรง
    พิณบรรเลงเพลงวิโยคช่างโศกศัลย์
    เจ้าหญิงน้อยหน้าตื่นคืนฝันร้าย
    อันตรายคืบคลานผ่านม่านฝัน
    ไร้คนเคียงข้างหนทางนั้น
    เสียงปืนลั่นสั่นสะท้านวิมานทลาย
    พลันหนุ่มหนึ่งพุ่งมาคว้าร่างเจ้า
    ตัวสั่นเทาหรือว่าเจ้ายังขวัญหาย
    พี่ยามาช่วยแล้วเจ้าแก้วใจ
    ยอดดวงหฤทัยจงหลับกับอกข้า
    เจ้าเป็นใครไฉนมาช่วยเค้า
    ดูสิหนวดเครารุงรังเหมือนผีบ้า
    ตัวเราเป็นองค์หญิงยิ่งใหญ่ในนครา
    เจ้าคนป่าคนถ่อยถอยออกไป
    ด้วยยศถาบรรดาศักดิ์อัครราช
    แม้อนงค์นาถปรารถนากว่าผลักไส
    ขัตติยะนารีมีเยื่อใย
    แต่จำใจทิ้งไว้เพียงบทกวี
    นิทานจบชีวิตจบก่อนพลบค่ำ
    นิทานย้ำความสัมพันธ์ต้องหลีกหนี
    อาภัพรักอกหักในนาที
    จึงร่ายบทกวีบทนี้พลีให้รัก

    ตอบกลับ

  5. เสาวรี
    มี.ค. 07, 2011 @ 15:57:44

    อาลัยรัก
    ไม่เคยลืมวันวานที่ผ่านพ้น
    ความสุขปนความเศร้าของเราสอง
    ด้วยวันวานผ่านไปตามทำนอง
    รักไม่สนองตอบตามความต้องการ
    จึงจำใจหักใจในความรัก
    เลิกจมปรักเลิกรักเลิกฝันหวาน
    จดจำนาทีรักเป็นเช่นตำนาน
    เป็นนิทานหวานแหววเล้วแต่เธอ
    แต่วันนี้มีเธออยู่ตรงหน้า
    เธอกลับมาอีกครั้งหวังเสมอ
    วันหนึ่งวันใดได้เจอะเจอ
    จะถามเธอเป็นอย่างไรในวันนั้น
    จึงโกหกหลอกฉันให้ฝันร้าย
    ว่าทำลายหญิงสาวสนุกสนาน
    ไม่สนใจความรู้สึกอันร้าวราน
    เธอเผาผลาญเส้นวิญญาณ์ในนาที
    คำตอบเธอคือว่าเวลานั้น
    เธอกับฉันหวั่นไหวในรักนี่
    เป็นรักของเด็กๆ ในบทกวี
    ทางที่ดีจงปลดสลักให้รักลวง
    โอ้ว่า…รักหนอรักไม่จริงจัง
    จึงภินท์พังความหวังยังตะขิดตะขวง
    มาวันนี้เธอบอกรักประทับทรวง
    ยังห่วงหวงรักนั้นนิรันดร์ไป
    วันนี้มองตัวเองในกระจก
    หวั่นวิตกอกเอ๋ยเคยสดใส
    ความงามผ่านพ้นไปตามวัย
    ถึงวัยใกล้โรยราแล้วแก้วตาน้อง
    ไม่สายเกินไปสักหน่อยหรือ
    ที่จะรื้อความรักเก่าของเราสอง
    รักร่วมเรียงเคียงกายหมายประคอง
    รักจำลองต้องร้องไห้อาลัยรัก

    ตอบกลับ

    • สหาย พันจอก
      มี.ค. 07, 2011 @ 18:39:54

      อาลัยรัก

      ๏ ไม่เคยลืม วันวาน ที่ผ่านพ้น
      ความสุขปน ความเศร้า ของเราสอง
      ด้วยวันวาน ผ่านไป ตามทำนอง
      รักไม่สนอง ตอบตาม ความต้องการ

      ๏ จึงจำใจ หักใจ ในความรัก
      เลิกจมปรัก เลิกรัก เลิกฝันหวาน
      จดจำ นาทีรัก เช่นตำนาน
      เป็นนิทาน หวานแหวว เล้วแต่เธอ

      ๏ แต่วันนี้ มีเธอ อยู่ตรงหน้า
      เธอกลับมา อีกครั้ง หวังเสมอ
      วันหนึ่ง วันใด ได้เจอะเจอ
      จะถามเธอ เป็นอย่างไร ในก่อนกาล*

      ๏ จึงโกหก หลอกฉัน ให้ฝันร้าย
      ว่าทำลาย หญิงสาว สนุกสนาน
      ไม่สนใจ ความรู้สึก อันร้าวราน
      เธอเผาผลาญ เส้นวิญญาณ์ ในนาที

      ๏ คำตอบเธอ คือว่า เวลานั้น
      เธอกับฉัน หวั่นไหว ในรักนี่
      เป็นรักของ เด็กๆ ใน บทกวี
      ทางที่ดี จงปลดสลัก ผ่านรักลวง*

      ๏ โอ้ว่า…รัก หนอรัก ไม่จริงจัง
      จึงภินท์พัง หวังเพียงคิด* ตะขิดตะขวง
      มาวันนี้ เธอบอกรัก ประทับทรวง
      ยังห่วงหวง รักนั้น นิรันดร์ไป

      ๏ วันนี้มอง ตัวเอง ในกระจก
      หวั่นวิตก อกเอ๋ย เคยสดใส
      ความงาม ผ่านพ้น ไปตามวัย
      ถึงวัยใกล้ โรยราแล้ว แก้วตาน้อง

      ๏ ไม่สาย เกินไป สักหน่อยหรือ
      ที่จะรื้อ ความรักเก่า *แห่งเราสอง
      รักร่วมเรียง เคียงกาย หมายประคอง
      รักจำลอง *ร้องไห้ อาลัยรัก๚๛

      เสาวรี
      (แก้ตรงที่มีดอกจันทร์*)

      ตอบกลับ

  6. สหาย พันจอก
    มี.ค. 08, 2011 @ 22:47:11

    รักอาลัย

    ๏ อาลัยรัก ร่ำร้อง ก้องหวนโหย
    ดิ้นแดโดย อาดูร ราวสูญสิ้น
    คำว่ารัก ยังซึ้ง ซึ่งเคยยิน
    ยังถวิล คร่ำครวญ ป่วนฤทัย

    ๏ จำต้องลา จากจร ก่อนสมรัก
    คนึงหนัก จิตร้าว ราวตักษัย
    เก็บคำรัก ตรึงตรา แสนอาลัย
    เส้นทางไกล ลุยฝัน อันโศกตรม

    ๏ ยังคิดถึง คำนึงนุช สุดสวาท
    ที่พลั้งพลาด แสนเศร้าใจ ฤทัยขม
    วาดกวี ที่หวัง ดั่งสายลม
    จะเชยชม ชิดนวล เลยรวนเร

    ๏ เหมือนเรือน้อย ลอยเขว เร่ตามคลื่น
    ผ่านวันคืน กระแทกกระทั้น พาหันเห
    เรือชีวิต เคว้งคว้าง กลางทะเล
    นายท้ายเซ ใบเรือหัก รักจึงรวน

    ๏ ยี่สิบปี พ้นผ่าน นานหนักหนา
    ที่จากลา ชายฝั่ง ไม่คืนหวน
    แต่ยังซึ้ง กานดา เจ้าหน้านวล
    มาเย้ายวน ป่วนใจ ในคำนึง

    ๏ เคยเขียนสาร อักษรา จะส่งฝาก
    แต่จำจาก เปลี่ยนใจ ไม่ส่งถึง
    หลายคราครั้ง วนเวียน เพียรรำพึง
    ด้วยคิดถึง เสาวรี ที่อยู่ไกล

    ๏ เหมือนบุพเพ เล่ห์กล สับสนหนัก
    เจ้านำรัก ที่ร้างลา มาเจอใหม่
    ถึงวันวาร ผ่านพ้น จนพลาดไป
    ยังอาลัย กำซาบรัก สลักทรวง

    ๏ จะเติมต่อ ก่อสร้าง ที่ร้างรส
    โศกสลด ที่เธอแค้น แสนหนักหน่วง
    กลับมาสร้าง ทางรัก สลักทรวง
    ขวัญยุพา สุดาดวง จงชื่นบาน. ๚๛

    สหาย พันจอก
    8/3/53

    ตอบกลับ

  7. เสาวรี
    มี.ค. 10, 2011 @ 14:39:13

    ขอบคุณค่ะ

    ตอบกลับ

  8. เสาวรี
    มี.ค. 11, 2011 @ 12:07:58

    เก่งกว่าเก่านะ ขอคารวะ

    ตอบกลับ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: